mijn meetlat

Je bent mijn meetlat.

‘Het lukt me toch niet,’ zegt ze.
‘Ik zie het,’ mompel ik. ‘Het heeft ook geen zin, zie ik, om te zeggen dat je even de tijd moet nemen.’
‘Dat heeft zeker geen zin.’ Haar ogen schieten vuur, ze schuift haar schrift aan de kant, gooit met kracht haar pen in het laatje en sluit die venijnig.

‘Het helpt ook niet als ik zeg dat dit ook wel hele moeilijke sommen zijn.’
‘Nope. Dan moest je ze niet geven, als ze te moeilijk zijn.’
Ik knik. ‘Daarin heb je gelijk.’
‘Toch heb je ze gegeven. Dat is stom. Mij sommen laten maken die ik toch niet kan.’

Ik kijk om me heen of er een stoel is waar ik op kan zitten en besluit de vloer als stoel te gebruiken. ‘Je ziet altijd direct of iets te lastig is voor je,’ mompel ik.
‘Nu niet. Ik ben niet dom hoor, maar deze zijn echt te moeilijk. Zelfs het achtereind van een koe weet dat.’

‘Je bent eigenlijk mijn meetlat,’ probeer ik.
Haar koolzwarte ogen worden iets minder gitzwart.
‘Meetlat?’

‘Wanneer ik sommen laat maken die net op het randje van maakbaarheid zijn, of er een halve millimeter over vallen, dan laat jij dat altijd weten. Jij bent degene die van die voelsprieten heeft die niemand anders heeft. Dan zie ik van die lijntjes verticaal tussen je ogen op komen zetten en weet meteen dat er dan een vraag, een mening of een opmerking volgt.’
Ze produceert een aantal lijntjes tussen haar iets minder koolgitzwarte kijkers wanneer ik dat zeg.

‘Zulke?’ vraagt ze en wijst ernaar.

Ik knik. ‘Die ja. Die lijntjes zijn mijn meetlat. Hoe dieper ze liggen, hoe beter ik weet dat ik in mijn onnadenkendheid onmogelijke dingen over je uit heb gestort.’

‘Had je dat nu niet gezien dan?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Okki was verdrietig en ik moest aandacht besteden aan haar traandruppen.’
‘Ik snap het.’
‘En omdat ik geen aandacht aan je besteedde zag ik niet dat je groeven dieper werden. En nog dieper.’

‘Dus ik ben een meetlat?’

‘Yep. Zou je voor mij, jezelf en eigenlijk iedereen deze som van het whiteboard willen vegen?’
Ze schuift haar stoel naar achteren, voelt tussen haar ogen en kijkt me aan. ‘Ze zijn verdwenen, meester.’
Terwijl ze naar het bord loopt mompelt ze ‘ik ben je meetlat, meester. Like it.’ Ze kijkt om en glimlacht waarna ze met een ferme haal de som uitwist.

@ziez2021


https://ziez.nl/?page_id=28 (link naar meer info)